OkanNotlar

Seattle'da büyürken, bana benzeyen birkaç erkek çocuk dışında çok fazla arkadaşım yoktu. Farklı insanlarla ilişki kurabilmem için sosyal becerilerimi geliştirmek çok çaba ve annemin büyük yardımı gerekti. Bugün 70 yaşında bile o derslerden yararlanmaya devam ediyorum. O zamanlar bir yapay zeka arkadaşım olsaydı aynı çabayı göstereceğimden şüpheliyim. Sizin zaten rahat ettiğiniz biçimde sizinle konuşuyorlar. Sizi konfor alanınızın dışına itmezler. Her zaman ulaşılabilirler ve size asla kızmazlar. Bu, onları son derece bağımlılık yaratıcı hale getirme ve diğer insanlarla bağlantı kurmaktan öğrendiğimiz dersleri elimizden alma potansiyeline sahip. Bu konudaki kanıtların bütünü hâlâ küçük ve biraz karışık; ancak çok endişelenmemiz gerektiğine dair işaretler var. Örneğin Stanford ve Carnegie Mellon'daki araştırmacılar, yapay zeka arkadaşları kullanan 1.100'den fazla kişiyle yapılan bir çalışmada, sosyal ağları daha küçük olanların arkadaşlık için bir sohbet robotuna başvurma ol...

Ön Açıklama: İnsanlar telefonlarını ellerine alıyorlar. Ve içlerine kapanıyorlar. Sosyal hayattan kopuyorlar. Oysa orası gerçek yaşam değildir! Bu düşünce aslında yanlıştır. Telefonda daha doğrusu internette kafa dengi insanları bulmak daha kolaydır, iletişimi sürdürmek daha rahattır. Yani gerçek yaşam, mekan bağımsız sürmektedir. Evet durum, diğer bir pencereyi kullanmaktır sadece. Beynin, yakın çevresi için göz penceresini kullanmasından farkı yoktur! Artık (bilincimin) bir bölümü internette yaşamaktadır ve sanki hep orada kalmış gibidir. ... Bir öğrencinin önünde kitabı açıktır. Televizyon sesi kapalı çalışır. ... Kulaklıktan müzik sesi gelir... ekranda bir ödev penceresi, bir e-posta ve bir anlık ileti programı penceresi ... Aynı anda birçok işi yürüten öğrenci, çevrimiçi dünyayı yüz yüze dünyaya yeğlemektedir. “Gerçek yaşam,” dedi, “yalnızca bir adet daha penceredir.” —Christine Boese, MIT profesörü Sherry Turkle'ın bulgularını bildiren yazısı